احوالات این روزای گل پسری

سلام و درود به دوستان مهربان

راستش این روزا اصلا حال و هوای نوشتن ندارم مشغله ی کاری و ذهنی تا دلتون بخواد فراوون و دیگه توانی نمیمونه برای کارهای دیگه. از سختی محل کار هم که بماند و قابل توصیف نیست.

قند عسل مامان  یه دونه پسر مامان

پسرکمان هم خدارو شکر حسابی مشغوله برای خودش و شکر خدا هر روز بزرگتر می شود و به دامنه ی لغاتش هم اضافه.

در این ماه نه از سفر خبری بود و نه تفریح و گشت و گذار برای همین آراد  تا میتونست به پارک های اطراف محل سر زد و بازی و شیطنت و .....

تقریبا سه هفته پیش هم براش دوچرخه خریدیم «آخه هر جا که بچه ای رو میدید سوار بر دوچرخه خودشو میرسوند تا یه دستی بر سر و روی دوچرخه بمالد» خلاصه مطلب شبی که رفتیم براش دوچرخه بخریم با همسر جان از شدت ذوق نمیدونست که  سوار بر مرکب راهوارش بشه یا خودش  اونو هول بده اون شب با چه برنامه ای اومدیم خونه که بماند.  از فردا همین که همسر مهربون رو میدید میگفت بابا جون دوشخه باجی (دوچرخه بازی).

و اما لغتنامه آراد:

تازگی ها یاد گرفته وقتی داره تنهایی بازی میکنه میگه : آراد دودو  آراد دودو  هی هی

شعر تاب تاب عباسی رو دیگه کامل میخونه : تاب تاب عباچی خدا ننون نناسی اگه بدازی بابا بدازی

وقتی با همسر جان کاری داره اول میگه: بابا آچو          بابا ببل        و بعد از اینکه همسر جان بقلش کرده مثلا میگه اب دده (آب بده)

تو تعطیلات که رفته بودیم بیرون وقتی آذین بندی خیابونا رو میدید شروع میکرد به صلوات فرستادن الله ممد صلا ممد عجل

وقتایی که تو خونه ایم و حوصله ش سر میره میگه: بابا دوشخه

تو پارک که دیگه کلا با ما کاری نداره و خودش مستقل عمل میکنه هرجا بخواد بره و هر بازی بخواد بکنه  (استقلال طلبه حسابی)

از دست پسرکمان لحظه ای در امان نیستیم و تا شروع میکنیم حبت کردن سریع میاد و شروع میکنه به صدا درآوردن از خودش که با من حرف بزنید.

تقریبا شب ها حداقل یه بار از خواب بیدار میشه و دیگه کلا از مادر قطع امید کرده بچه م و همسر جان صدا میزنه:  بابا نان آب ده (جان)

تو خیابون که رد میشیم هر کی رو میبینه سلام احوال پرسی میکنه برای همین تعداد آشنایانش بیشتر از همسر جانه.

داییم چند روز پیش مریض شده بود و طبق وظیفه ما رفتیم عیادتش بعد از احوال پرسی آراد اومد جلو و گفت: دایی اوب شد (دایی خوب شدی)

دش دش ابو بو  (چم چشم دو ابرو)